من اینجا نمی‌خواهم در اهمیت وب 2 بنویسم، این چیزی است که دیگران درباره‌اش بسیار گفته‌اند و نوشته‌اند. واقعیت این است که از نظر من، دو جور وبلاگ‌نویس وجود دارد: آدم‌هایی که حرف برای گفتن دارند و محتوای با ارزش تولید می‌کنند (که لزوما به معنی نوشتن یک متن ادبی قوی یا یک مقاله علمی نیست) و آدم‌هایی که صرفا برای سرگرمی، محتوای چیپ (بی‌ارزش) عرضه می‌کنند. تکلیف دسته دوم که مشخص است، برایشان فرقی نمی‌کند کجا باشند و از چه امکاناتی استفاده کنند. اما دسته اول، اگر بدانند می‌توانند حرفشان را به گوش(چشم؟) مخاطبین بیشتری برسانند و مطالب مورد علاقه‌شان را راحت‌تر پیدا کنند و سریعتر و آسان‌تر نوشته‌هایشان را منتشر کنند باز هم سراغ سرویس‌دهنده‌های قدیمی می‌روند؟

روزگاری در گذشته نه چندان دور، آدم‌هایی بودند که زحمت فراوانی برای نشر الکترونیک به زبان فارسی کشیدند و زرنگار را ساختند، اما زرنگار با آمدن Microsoft Word به کلی از بازار حذف شد. حکایت سرویس‌دهنده‌های داخلی هم همین است. امروز دیگر داشتن اینترفیس فارسی دلیل برتری نیست، وردپرس و بلاگر هم به فارسی ترجمه شده‌اند.
weblog 1.0 مرده است، با weblog 2.0‌ زندگی کنید!

پ.ن: پست‌های بعدی زیر مجموعه وبلاگ‌نویسی را اختصاص می‌دهم به راهنمای بدون درد برای مهاجرت به weblog 2.0 هم برای کاربران و هم برای سرویس‌دهندگان.
پ.ن2: اگر تازه وارد هستید و معنای وبلاگ1 و وبلاگ2 را نمی‌دانید، مشکلی نیست. سعی می‌کنم آن‌ها را در نوشته‌های بعدی‌ام توضیح بدهم.