مه

فرانک دارابونت را دوست دارم. نه فقط به خاطر Shawshank Redemption, Green Mile, Majestic که به خاطر اصالت و عمق نگاهش. مه فیلمی کاملا کلیشه‌ای است. تنها دو بخش جالب و تأمل برانگیز دارد. یکی نگاه فوق‌العاده به کاری که دین و اعتقادات می‌تواند با انسانیت و تمدن بکند و دیگری پایان خیره‌کننده‌اش.

اگر به چیزی که فیلم می‌خواهد به ما یاد بدهد، یعنی تفاوت میان گروه نجات‌یافتگان و فناشدگان نگاه کنیم، همان فاصله مه آلود میان بیم و امید را در پایان فیلم به وضوح می‌بینیم. اگر نور امید فاصله مه‌آلود بیم را روشن می‌کرد دیگر فریاد “آن‌ها مردند. برای چی؟” را در آخر فیلم نمی‌شنیدیم.

دارابونت با وجود اینکه سعی دارد سراسر فیلم قدرت، نظامی‌گری و مذهب را بازنده این بازی نشان دهد ولی وقتی در تیتراژ انتهایی بعد از اتمام موسیقی، صدای تانک و هلیکوپتر می‌گذارد یا وقتی زنی را در ابتدای فیلم برای نجات بچه‌اش از فروشگاه خارج می‌شود سوار بر کامیون ارتشی نشان می‌دهد، می‌خواهد بگوید قدرت و اعتقاد بشری درون مه عمیقی از ترس‌ هستند. ترسی که به قول Tagline فیلم همه چیز را عوض می‌کند. باید خیلی امیدوار باشی تا از این فاصله مه‌آلود عبور کنی.

دیدن مه را به شدت توصیه می‌کنم.